http://snowinateapot.blogspot.com/2010/03/if-found.html
ik weet helemaal hoe deze dude zich voelt...
dinsdag 21 juni 2011
donderdag 26 mei 2011
Random people/things I like right now:
* opstaan als de zon schijnt
* de baby die giechelt als we hem kietelen
* zomerhuis met zwembad van Herman Koch - sssspannend!
* mijn ipod
* M. de mooiste dochter ooit
* verse bloemen in huis
Wegens weinig tijd en nog steeds geen nieuwe kodak ook geen nieuwe onbekenden. Zucht.
* de baby die giechelt als we hem kietelen
* zomerhuis met zwembad van Herman Koch - sssspannend!
* mijn ipod
* M. de mooiste dochter ooit
* verse bloemen in huis
Wegens weinig tijd en nog steeds geen nieuwe kodak ook geen nieuwe onbekenden. Zucht.
maandag 3 januari 2011
maandag 15 november 2010
2 papa's. Trammeke 7.
Vorige week gehoord op de tram.
ene papa tegen de andere: "het is echt alleen leeftijd die met de jaren komt."
Dat was een opmerking die volgde nadat hun gezamenlijke kroost de tram lichtjes aan het afbreken was, en iedereen (papa's en kinders en toeschouwers op de tram) dat best grappig vond, vooral toen 1 van de mama's spontaan mee begon te springen aan 1 van de tram-lussen. (zo'n lus om je vast te houden, ik weet niet hoe dat heet).
Ik moet erbij zeggen dat de kinders geen vandalen waren maar gewoon grappig en ze braken natuurlijk niet echt het kot af, ze deden een beetje alsof.
ene papa tegen de andere: "het is echt alleen leeftijd die met de jaren komt."
Dat was een opmerking die volgde nadat hun gezamenlijke kroost de tram lichtjes aan het afbreken was, en iedereen (papa's en kinders en toeschouwers op de tram) dat best grappig vond, vooral toen 1 van de mama's spontaan mee begon te springen aan 1 van de tram-lussen. (zo'n lus om je vast te houden, ik weet niet hoe dat heet).
Ik moet erbij zeggen dat de kinders geen vandalen waren maar gewoon grappig en ze braken natuurlijk niet echt het kot af, ze deden een beetje alsof.
zondag 7 november 2010
Klara. 68. De Zoo
Vandaag in de zoo, bij Kai Mook en zijn olifantenvrienden: ruzie tussen 2 ofilanten (zoals de dochter ze noemt). Zelfs zo erg dat er eentje nogal hard tegen de vlakte ging. Wij schrokken best hard, en zo ook Klara, die met haar vriendinnen ook in de Zoo kuierde, zo op zondagmiddag.
Ze slaakten met z'n drietjes een gilletje zoals alleen dames op leeftijd dat doen. Waarna Klara het volgende uitriep 'na moe'k toch een sigaretje want 'iervan zennik van m'n mellek zenne' (= nu wil ik een sigaret roken, want hier ben ik niet goed van).
Mijn dochter vond dat grappig, 'van je melk zijn'. We raakten aan de praat en wandelden samen naar de pinguïns, waar Klara en mijn dochter gezellig tetterden over pinguïns en dat die net zo stappen als ons broerke. Klara vond mijn kinderen geweldig, en vertelde dat haar kleinkinderen al een beetje groter zijn, ook leuk, maar het schattige is er toch al wat af.
Klara is giga-fan van de Zoo, het is haar lievelingsplekje in de stad. Iedereen verwondert er zich, en ze kwam vroeger bijna elke maand met haar kleinkinderen.
We hadden het over de voordelen van een zoo-abonnement, en dan gingen klara en co. een taske koffie drinken en wij gingen naar de zeeleeuwenshow, het was een goeie zondagmiddag.
Ze slaakten met z'n drietjes een gilletje zoals alleen dames op leeftijd dat doen. Waarna Klara het volgende uitriep 'na moe'k toch een sigaretje want 'iervan zennik van m'n mellek zenne' (= nu wil ik een sigaret roken, want hier ben ik niet goed van).
Mijn dochter vond dat grappig, 'van je melk zijn'. We raakten aan de praat en wandelden samen naar de pinguïns, waar Klara en mijn dochter gezellig tetterden over pinguïns en dat die net zo stappen als ons broerke. Klara vond mijn kinderen geweldig, en vertelde dat haar kleinkinderen al een beetje groter zijn, ook leuk, maar het schattige is er toch al wat af.
Klara is giga-fan van de Zoo, het is haar lievelingsplekje in de stad. Iedereen verwondert er zich, en ze kwam vroeger bijna elke maand met haar kleinkinderen.
We hadden het over de voordelen van een zoo-abonnement, en dan gingen klara en co. een taske koffie drinken en wij gingen naar de zeeleeuwenshow, het was een goeie zondagmiddag.
woensdag 3 november 2010
Anvers sur mer - vaststellingen allerhande
De zee, i heart it.
Zeker nu de dagen korten, warme choco overal aanwezig is (alhoewel het niet goed combineert met cava/champagne/eender wat dat bubbelt), en zonnebrillen en sjaals perfecte combinaties zijn.
Wat me opvalt als ik de dijkpassanten observeer:
1. Iedereen heeft een hond en zij die er geen hebben staan te dromen van zij die er wel 1 hebben.
Ik start dus zo snel mogelijk ipv kwistaxen volgende dijkbusiness: rent-a-dog, want het lijkt me echt heerlijk: met m'n trouwe max/bas/blackie door de branding rennen en uitgeput in de duinen neervallen. De makse.
2. Minder frans en meer nederlands (hollands dus he, geen vlaams). En om eerlijk te zijn ook minder goeie smaak, maar dat zeg ik misschien beter niet luidop.
3. Ons kent ons - uiteraard - in Knokke. Er wordt wat afgekust op den dijk ze! Maar ik vind da schoon, mensen die elkaar vaag kennen en dan zo'n lastig babbeltje doen op den dijk. Zo van 'och allez, gullie hier, hoe ist?' - 'jaja wij zijn ook aan de zee, hoe ist?' en dat zo nog een keer of drie tegen elkaar herhalen en dan snel doorstappen ondertussen luid gesticuleren en zo 'tot de volgende he, à la prochaine hein' Zalig.
4. Glacier Post heeft àltijd een wachtrij he. Altijd. En terecht ze.
5. UGG boots en chiwawas (of hoe spel je dat) zijn nog steeds populair, ik verwijs naar punt 2. Jammer.
6. Het strand is mooi, rustig, uitgestrekt. Er liggen veel schelpen en de zee ruist zacht. Het is hier schoon.
Zeker nu de dagen korten, warme choco overal aanwezig is (alhoewel het niet goed combineert met cava/champagne/eender wat dat bubbelt), en zonnebrillen en sjaals perfecte combinaties zijn.
Wat me opvalt als ik de dijkpassanten observeer:
1. Iedereen heeft een hond en zij die er geen hebben staan te dromen van zij die er wel 1 hebben.
Ik start dus zo snel mogelijk ipv kwistaxen volgende dijkbusiness: rent-a-dog, want het lijkt me echt heerlijk: met m'n trouwe max/bas/blackie door de branding rennen en uitgeput in de duinen neervallen. De makse.
2. Minder frans en meer nederlands (hollands dus he, geen vlaams). En om eerlijk te zijn ook minder goeie smaak, maar dat zeg ik misschien beter niet luidop.
3. Ons kent ons - uiteraard - in Knokke. Er wordt wat afgekust op den dijk ze! Maar ik vind da schoon, mensen die elkaar vaag kennen en dan zo'n lastig babbeltje doen op den dijk. Zo van 'och allez, gullie hier, hoe ist?' - 'jaja wij zijn ook aan de zee, hoe ist?' en dat zo nog een keer of drie tegen elkaar herhalen en dan snel doorstappen ondertussen luid gesticuleren en zo 'tot de volgende he, à la prochaine hein' Zalig.
4. Glacier Post heeft àltijd een wachtrij he. Altijd. En terecht ze.
5. UGG boots en chiwawas (of hoe spel je dat) zijn nog steeds populair, ik verwijs naar punt 2. Jammer.
6. Het strand is mooi, rustig, uitgestrekt. Er liggen veel schelpen en de zee ruist zacht. Het is hier schoon.
woensdag 20 oktober 2010
herfst, bij de groentenboer in de driekoningstraat
Ah, mijn groentenboer en ik, goeie tijden... Zoals vandaag:
-ah mefrouw, de pompoen izz mooi he, goeie keus, echt lekker!
- ik hoop het, anders kom ik terug zenne!
-u komt zeker terug mefrouw. Pompoen, lekker!
hehe, zo had ik het niet bedoeld, maar hij had wel gelijk. Pompoen, dat is lekker en herfst ineen.
i heart herfst.
-ah mefrouw, de pompoen izz mooi he, goeie keus, echt lekker!
- ik hoop het, anders kom ik terug zenne!
-u komt zeker terug mefrouw. Pompoen, lekker!
hehe, zo had ik het niet bedoeld, maar hij had wel gelijk. Pompoen, dat is lekker en herfst ineen.
i heart herfst.
dinsdag 19 oktober 2010
Gids voor het jonge huwelijk - Luc
Opnieuw en Co, you gotta love it.
Ik ga er regelmatig op zoek naar niets in het bijzonder maar ik vind er altijd wel bijzondere dinges. Zoals vorige week toen ik stootte op 'Charles Monnoyeur - Gids voor het jonge huwelijk'. Een boek uit 1959, met alle raad en info die een jong koppel nodig heeft om een gelukkig leven te leiden samen.
Ik stond erin te bladeren en werd aangesproken door Luc, een meneertje dat het fantastisch vond dat ik net dat boek stond te lezen. Hij had het zelf cadeau gekregen toen hij 'hiel langk geleeje zenne madammeke, das echt al hiel langk geleeje' trouwde. Hij herinnerde zich vooral de mooie oude reclameprenten die erin stonden (" Extra pilsen Haecht - heerlijk bij het eten" // "Reeds vanaf het begin: Tigra, favoriet van het gezin!") en lachte net als ik smakelijk om de formuleringen van de goede raad die het boek probeert over te brengen. Luc zei dat hij en zijn vrouw er toen even hard om lachten als ik nu deed, en dat vond ik grappig.Luc vertelde dat hij nog altijd een heel gelukkig huwelijk heeft. Hij zei dat hij het huwelijk nog altijd een mooie verbintenis vindt en ik moet toegeven dat ik het toch ook steeds romantischer vind klinken. Ik kocht het boek en Luc wenste me er veel succes mee.
Anyway, er is geen punt aan dit verhaal. Ik leef nog in zoete zonde als een ongehuwd mamaatje dus hopelijk trouwt er snel iemand die ik dit boek kan gunnen als huwelijkscadeau. Anyone?
Ik ga er regelmatig op zoek naar niets in het bijzonder maar ik vind er altijd wel bijzondere dinges. Zoals vorige week toen ik stootte op 'Charles Monnoyeur - Gids voor het jonge huwelijk'. Een boek uit 1959, met alle raad en info die een jong koppel nodig heeft om een gelukkig leven te leiden samen.
Ik stond erin te bladeren en werd aangesproken door Luc, een meneertje dat het fantastisch vond dat ik net dat boek stond te lezen. Hij had het zelf cadeau gekregen toen hij 'hiel langk geleeje zenne madammeke, das echt al hiel langk geleeje' trouwde. Hij herinnerde zich vooral de mooie oude reclameprenten die erin stonden (" Extra pilsen Haecht - heerlijk bij het eten" // "Reeds vanaf het begin: Tigra, favoriet van het gezin!") en lachte net als ik smakelijk om de formuleringen van de goede raad die het boek probeert over te brengen. Luc zei dat hij en zijn vrouw er toen even hard om lachten als ik nu deed, en dat vond ik grappig.Luc vertelde dat hij nog altijd een heel gelukkig huwelijk heeft. Hij zei dat hij het huwelijk nog altijd een mooie verbintenis vindt en ik moet toegeven dat ik het toch ook steeds romantischer vind klinken. Ik kocht het boek en Luc wenste me er veel succes mee.
Anyway, er is geen punt aan dit verhaal. Ik leef nog in zoete zonde als een ongehuwd mamaatje dus hopelijk trouwt er snel iemand die ik dit boek kan gunnen als huwelijkscadeau. Anyone?
Opternieft - 2e poging
Na een lange en broodnodige pauze (van alles, en dus ook de blog)neem ik een nieuwe start (en dus ook met de blog). Vanaf nu dus hopelijk toch weer regelmatig een stukje, ik doe alvast een vreugdedansje om dit heuglijke feit te vieren.
Vanaf nu is dit blog niet langer een bewuste zoektocht naar onbekenden die er leuk uitzien, maar een archief van onbekenden die zich spontaan aan mijn voeten werpen. Want dat gebeurt natuurlijk de hele tijd. Echt.
Vanaf nu is dit blog niet langer een bewuste zoektocht naar onbekenden die er leuk uitzien, maar een archief van onbekenden die zich spontaan aan mijn voeten werpen. Want dat gebeurt natuurlijk de hele tijd. Echt.
donderdag 22 juli 2010
20 07 2010. Gentse Feesten.
owkeej, Gentse Feesten:
1. Veel drinken, op terrasjes
2. Nog meer drinken, op pole pole
3. Iemand nog iets drinken? (op een boot, op straat en op wel heel bizarre private parties)
Ik zeg: meer van dat!
en ook (foto's volgen hopelijk later nog, de iphone laat het even afweten):
- veel leuke mensen (zoals katrien - 34)
- veel poepshorten (zoals Lisa en Tine - 17 en 19)
- veel hoedjes (zoals Els)
Ik wilde wel écht babbels doen met mensen maar dat lukte gewoon niet, mijn gezelschap had er geen zin in, ikzelf kon mij moeilijk concentreren (daar zat de mojito - champagne - cava - witte wijn echt voor niks tussen, echt.) en de mensen die ik aansprak hadden gewoon veel te veel plezier om even gezellig te babbelen.
Anyway, als iemand nog gezelschap zoekt voor een dikke party aldaar, pick me, pick me!
1. Veel drinken, op terrasjes
2. Nog meer drinken, op pole pole
3. Iemand nog iets drinken? (op een boot, op straat en op wel heel bizarre private parties)
Ik zeg: meer van dat!
en ook (foto's volgen hopelijk later nog, de iphone laat het even afweten):
- veel leuke mensen (zoals katrien - 34)
- veel poepshorten (zoals Lisa en Tine - 17 en 19)
- veel hoedjes (zoals Els)
Ik wilde wel écht babbels doen met mensen maar dat lukte gewoon niet, mijn gezelschap had er geen zin in, ikzelf kon mij moeilijk concentreren (daar zat de mojito - champagne - cava - witte wijn echt voor niks tussen, echt.) en de mensen die ik aansprak hadden gewoon veel te veel plezier om even gezellig te babbelen.
Anyway, als iemand nog gezelschap zoekt voor een dikke party aldaar, pick me, pick me!
maandag 12 juli 2010
11 07 2010. Céline. 5. Knokke.
Gisterenochtend, onderweg naar de bakker in Anvers sûr mer:
- "Allez Céline, viens, j'en ai marre eh"
- "Mais maman, j'essaie! Je ne sais pas tourner!"
en toen viel ze om met haar fietsje... Tja, ik val ook wel eens om als mijn leven een wending neemt. Maar ze was immens schattig en ik werd er echt week van. Who cares dat haar frans Antwerpser klonk dan mijn goeiemorgen. Parler français, c'est simple comme bonjour.
Bij de bakker aangekomen stonden moeder en dochter achter me in de rij en we raakten aan de praat (in het nederlands, met af en toe een frans stopwoord ertussen - moet kunnen)over dochters van vijf en de horror die daar (soms)mee gepaard gaat. Huilbuien, hysterie, maar ook absoluut vertederend diva-gedrag en lieve knuffels. Dochters zijn de maks. Zonen ook. Ik kan het weten, ik heb van elks 1tje ha! Fin, kinders zijn in elk geval makkelijke conversatie-onderwerpen, je krijgt de mensen meteen aan de praat.
Het ging nog wat over reizen met kinders, dat het moeilijk is een evenwicht te vinden tussen wat ouders leuk vinden en wat de kroost apprecieerd.
We hadden het ook over bekenden tegenkomen op reis, hoe leuk dat toch is, dat je in Knokke altijd wel iemand tegenkomt uit de thuisbasis. Dat was haar mening, zeker niet de mijne (i prefer onbekenden, as you know). Maar ik heb niet tegengesproken, mijn broodjes lagen klaar en ik had zin in une petite baguette met frambozenconfituur op mijn terras in de zon. Ah ja, congé voor iets he!.
(Vandaag trouwens ecocheques gekregen opt werk, hopelijk binnenkort dus een nieuwe kodak en onbekenden! )
- "Allez Céline, viens, j'en ai marre eh"
- "Mais maman, j'essaie! Je ne sais pas tourner!"
en toen viel ze om met haar fietsje... Tja, ik val ook wel eens om als mijn leven een wending neemt. Maar ze was immens schattig en ik werd er echt week van. Who cares dat haar frans Antwerpser klonk dan mijn goeiemorgen. Parler français, c'est simple comme bonjour.
Bij de bakker aangekomen stonden moeder en dochter achter me in de rij en we raakten aan de praat (in het nederlands, met af en toe een frans stopwoord ertussen - moet kunnen)over dochters van vijf en de horror die daar (soms)mee gepaard gaat. Huilbuien, hysterie, maar ook absoluut vertederend diva-gedrag en lieve knuffels. Dochters zijn de maks. Zonen ook. Ik kan het weten, ik heb van elks 1tje ha! Fin, kinders zijn in elk geval makkelijke conversatie-onderwerpen, je krijgt de mensen meteen aan de praat.
Het ging nog wat over reizen met kinders, dat het moeilijk is een evenwicht te vinden tussen wat ouders leuk vinden en wat de kroost apprecieerd.
We hadden het ook over bekenden tegenkomen op reis, hoe leuk dat toch is, dat je in Knokke altijd wel iemand tegenkomt uit de thuisbasis. Dat was haar mening, zeker niet de mijne (i prefer onbekenden, as you know). Maar ik heb niet tegengesproken, mijn broodjes lagen klaar en ik had zin in une petite baguette met frambozenconfituur op mijn terras in de zon. Ah ja, congé voor iets he!.
(Vandaag trouwens ecocheques gekregen opt werk, hopelijk binnenkort dus een nieuwe kodak en onbekenden! )
donderdag 8 juli 2010
gisteren, aan de kassa
2 pubers, trienen, meisjes staan voor me aan de kassa van deze winkel, in hevige discussie over vriendin x.
-"amai zo kak, kvinnet echt ni kunnen, wat die u nu lapt! De slet."
-"ja echt he, I know, zo shit he man!"
-"zo gemeen, ik snap er niks van, khad da nooit van die verwacht, ik bel die nooit meer, shit he"
-"Echt, fuck, ik weet ni wa'k moet doen, zou ik die bellen en zeggen wa ik ervan vind? Kak he, kvoel mij echt shit, gaan we iets drinken subiet?"
-"Ok."
Als iemand het mij zou vragen zou ik zeggen dat vriendin X bepaald een schijtwijf lijkt. Alsook beide vriendinnen eigenlijk. Maar niemand vraagt mij natuurlijk iets.
En zo'n diepe discussies allez, ik wou dat ik ook mee kon op café, ik wilde echt weten wat er gebeurd was. En tegelijkertijd ergerde ik mij blauw aan hun taal, wat betekent:
1. dat ik oud word, slik.
2. dat ik echt mijn ipod luider moet zetten tijdens het winkelen.
3. dat mijn eigen vocabularium misschien toch niet zo beperkt is als ik dacht. Hm. Positief.
-"amai zo kak, kvinnet echt ni kunnen, wat die u nu lapt! De slet."
-"ja echt he, I know, zo shit he man!"
-"zo gemeen, ik snap er niks van, khad da nooit van die verwacht, ik bel die nooit meer, shit he"
-"Echt, fuck, ik weet ni wa'k moet doen, zou ik die bellen en zeggen wa ik ervan vind? Kak he, kvoel mij echt shit, gaan we iets drinken subiet?"
-"Ok."
Als iemand het mij zou vragen zou ik zeggen dat vriendin X bepaald een schijtwijf lijkt. Alsook beide vriendinnen eigenlijk. Maar niemand vraagt mij natuurlijk iets.
En zo'n diepe discussies allez, ik wou dat ik ook mee kon op café, ik wilde echt weten wat er gebeurd was. En tegelijkertijd ergerde ik mij blauw aan hun taal, wat betekent:
1. dat ik oud word, slik.
2. dat ik echt mijn ipod luider moet zetten tijdens het winkelen.
3. dat mijn eigen vocabularium misschien toch niet zo beperkt is als ik dacht. Hm. Positief.
dinsdag 6 juli 2010
09 06 2010. Vasilli. 33. Borsbeeksebrug.
(ik kwam Vasilli tegen vlak voor we op vakantie vertrokken, toch geen foto's jammer genoeg wegens kodak gestolen, as you know).
Vasilli vroeg me de weg naar een winkel voorbij de Borsbeeksebrug toen ik onderweg was om de baby op te halen, we moesten dezelfde richting uit en bleven dus samen stappen. Hij vroeg me meteen of ik Belg was. Een beetje verwondert bevestigde ik dat ik inderdaad een oervlaams meiske ben, mijn verre nederlandse roots niet mee gecalculeerd. Vasilli vond het gek dat ik zo vriendelijk was en tóch Belgische was. Ik vond het gek dat hij dat gek vond. Berchem multi-culti? Hm. Hij was een knappe jonge man, zag er verzorgd uit en zijn accent was zwaar maar zeer verstaanbaar, ik verwachtte geen verbitterde kerel!
We praatten over Berchem, Polen, nationaliteit, vriendelijkheid en hartelijkheid en dat ze in Polen toch een pak warmer zijn. En behulpzamer. Ik vroeg hem waarom hij dan hier woont, en hij zei dat zijn vrouw zo graag hier wilde wonen. Waarom, dat wist hij eigenlijk niet echt, of hij kon het niet echt goed verwoorden, er kwam in elk geval geen duidelijk antwoord op. Hij mist het in wel, Krakow, en zijn familie. Hij vind Nederlands heel moeilijk en stoot dagelijks op onverdraagzaamheid, in die mate dat hij nu gewoon probeert geen contact te hebben met Belgen, behalve op zijn werk. Daar schrok ik een beetje van, die gelatenheid. Maar het is een vicieuze cirkel zeker? Ik neem het mensen in zijn situatie niet kwalijk.
We hadden eigenlijk een raar gesprek en op het einde had ik een beetje de indruk dat hij me gewoon aan de praat wilde houden en liever iets heel anders wou doen dan babbelen... Als het niet zo was: excuus Vasilli, misverstand!
Ik was blij dat we mijn bestemming bereikten en we afscheid konden nemen, het was een verwarrende conversatie geworden tegen dan. V. Als je dit leest: blij je ontmoet te hebben, maar we blijven gewoon vrienden, ok? je bent ten slotte getrouwd en mijne lover staat ook niet te springen om een vrouw met meerdere partners.
Vasilli vroeg me de weg naar een winkel voorbij de Borsbeeksebrug toen ik onderweg was om de baby op te halen, we moesten dezelfde richting uit en bleven dus samen stappen. Hij vroeg me meteen of ik Belg was. Een beetje verwondert bevestigde ik dat ik inderdaad een oervlaams meiske ben, mijn verre nederlandse roots niet mee gecalculeerd. Vasilli vond het gek dat ik zo vriendelijk was en tóch Belgische was. Ik vond het gek dat hij dat gek vond. Berchem multi-culti? Hm. Hij was een knappe jonge man, zag er verzorgd uit en zijn accent was zwaar maar zeer verstaanbaar, ik verwachtte geen verbitterde kerel!
We praatten over Berchem, Polen, nationaliteit, vriendelijkheid en hartelijkheid en dat ze in Polen toch een pak warmer zijn. En behulpzamer. Ik vroeg hem waarom hij dan hier woont, en hij zei dat zijn vrouw zo graag hier wilde wonen. Waarom, dat wist hij eigenlijk niet echt, of hij kon het niet echt goed verwoorden, er kwam in elk geval geen duidelijk antwoord op. Hij mist het in wel, Krakow, en zijn familie. Hij vind Nederlands heel moeilijk en stoot dagelijks op onverdraagzaamheid, in die mate dat hij nu gewoon probeert geen contact te hebben met Belgen, behalve op zijn werk. Daar schrok ik een beetje van, die gelatenheid. Maar het is een vicieuze cirkel zeker? Ik neem het mensen in zijn situatie niet kwalijk.
We hadden eigenlijk een raar gesprek en op het einde had ik een beetje de indruk dat hij me gewoon aan de praat wilde houden en liever iets heel anders wou doen dan babbelen... Als het niet zo was: excuus Vasilli, misverstand!
Ik was blij dat we mijn bestemming bereikten en we afscheid konden nemen, het was een verwarrende conversatie geworden tegen dan. V. Als je dit leest: blij je ontmoet te hebben, maar we blijven gewoon vrienden, ok? je bent ten slotte getrouwd en mijne lover staat ook niet te springen om een vrouw met meerdere partners.
maandag 5 juli 2010
gisteren, bij de groentenboer in de driekoningenstraat
"En mevrouw, woont u al lang in Berchem?"
"Nee hoor, ietsje langer dan een jaar"
"Ah, ik woon ik hier al 18 jaren, dat is langer dan u mevrouw!"
"Ja meneer, dat is zo, en woont u graag in Berchem?"
"Nee, maar in Agadir betalen ze niet zoveel voor sucre (watermeloen)" en hij lacht vettig een gouden tand bloot, geeft me mijn wisselgeld en draait zich - nog steeds lachend - naar de volgende klant: "salahm, endannogietsdatiknietbegreep"
Gek hoor, mijn conversaties met de groentenboer.
"Nee hoor, ietsje langer dan een jaar"
"Ah, ik woon ik hier al 18 jaren, dat is langer dan u mevrouw!"
"Ja meneer, dat is zo, en woont u graag in Berchem?"
"Nee, maar in Agadir betalen ze niet zoveel voor sucre (watermeloen)" en hij lacht vettig een gouden tand bloot, geeft me mijn wisselgeld en draait zich - nog steeds lachend - naar de volgende klant: "salahm, endannogietsdatiknietbegreep"
Gek hoor, mijn conversaties met de groentenboer.
dinsdag 29 juni 2010
Tijdelijke Pauze. I don't heart pikkedieven.
Ik was op vakantie. Met het gezin in de auto en hop - naar Italie. We zaten er in de regen. Maar dat was niet erg, het was leuk, met de kinders en de lover samen in een tent. Ook al stond ze onder water.
Wat wel erg was: mijn fototoestel is gestolen. Heel jammer, en vooral: nogal nefast voor de blog aangezien ikzelf toch best wel wat waarde hecht aan een afbeelding van mijn onbekenden. Het maakt het tastbaar.
Dus, tot er terug budget is voor een nieuwe kodak, even geen onbekenden meer. Trust me, ik ben hier niet tevreden mee. Zeker niet omdat er op de kodak nog 3 onbekenden stonden(misschien dat ik die nog wel uitschrijf, anders is het zo zonde he). En babyfotos van de jongste zijn eerste zwemervaring. Zeker niet met een zonnige zomer voor de deur. Een zomer met festivals, optredens, bbq's, zwembaden, en oh zo veel onbekenden...
Zucht.
Tot later dus maar weer, misschien kan ik een tof kodaksoldeke op de kop tikken...
Wat wel erg was: mijn fototoestel is gestolen. Heel jammer, en vooral: nogal nefast voor de blog aangezien ikzelf toch best wel wat waarde hecht aan een afbeelding van mijn onbekenden. Het maakt het tastbaar.
Dus, tot er terug budget is voor een nieuwe kodak, even geen onbekenden meer. Trust me, ik ben hier niet tevreden mee. Zeker niet omdat er op de kodak nog 3 onbekenden stonden(misschien dat ik die nog wel uitschrijf, anders is het zo zonde he). En babyfotos van de jongste zijn eerste zwemervaring. Zeker niet met een zonnige zomer voor de deur. Een zomer met festivals, optredens, bbq's, zwembaden, en oh zo veel onbekenden...
Zucht.
Tot later dus maar weer, misschien kan ik een tof kodaksoldeke op de kop tikken...
woensdag 9 juni 2010
08 06 2010. Jeanne. 84. Cogels Osylei.
08 06 2010. Jeanne. 84. Cogels Osylei.
Geen foto vandaag (het prentje is in geen mate Jeanne's gelijkenis, maar ze vond het goed dat ik een grappig omaatje postte bij dit logje). Jeanne en ik raakten aan de praat en ik had mijn kodak niet bij maar vond onze ontmoeting zo leuk en zo 'iheartonbekenden' dat het vandaag dus een stukje zonder foto is. Jammer, maar ook super om Jeanne te ontmoeten!
Jeanne kwam ik tegen in de Cogels Osylei(tevens haar lievelingsplek in de stad, ze houdt van de grandeur van de huizen, van de chique sfeer). Eigenlijk kwamen we elkaar niet echt tegen, ik fietste haar zo'n beetje aan, per ongeluk uiteraard, maar een kleine botsing was onvermijdelijk en ik voelde me verschrikkelijk. Wie rijdt er nu een oud vrouwtje aan op de stoep? Ondergetekende dus, zij het niet dagelijks, gelukkig. Jeanne vond het allemaal ok, no harm done, gelukig.
We raakten dus aan de praat en hadden het over de jeugd van tegenwoordig (niet deze jeugd nee, échte jeugd) en verzuring. Volgens haar is er weinig verandert sinds zij jeugdig was. Er zijn meer vreemdelingen in de stad dat is waar. Maar de mensen zijn nog even haastig, even kortaf. Ze zijn ook even gezellig, even lief, even plezant. Jeanne gelooft dat mensen van inborst goed zijn en dat sommigen gewoon verkiezen om bitter te zijn. Ze houdt nog steeds van de stad, ook al was het vroeger anders, minder auto's en meer kinderen op straat. Toch is Jeanne fan van de stad, veel soorten mensen, veel soorten eten op de markt ('in een dorp is het toch altijd mor patatjes en porei, hier hebben ze ook olijven en tapenaaad')en altijd wel iets te doen.
Jeanne heeft nooit veel gereisd, ze is ook nooit getrouwd geweest. Haar verloofde kwam om in 'den oorlog' en ze heeft nooit nog iemand zo graag gezien. Dat vond ik schoon. Ook een beetje triest maar toch. Ze heeft wel veel petekinders die ze soigneert en verwend dat het een schande is. (haar woorden, niet de mijne).
We hadden het over fietsen in de stad (niet evident, zo is gebleken), toevallige ontmoetingen in de gietende regen en de romantiek van het internet - volgens Jeanne is die compleet onbestaande. Jeanne vind het spijtig dat menselijk contact tegenwoordig via het net wordt gezocht, haar buurman is grote fan van chatten maar zij begrijpt het niet. Ze vindt op café gaan nuttiger om met iemand contact te hebben dan achter de pc. Daar had ze een punt. Ze vond het idee van mijn blog leuk, maar snapte niet waarom ik het per sé op internet wil bijhouden en niet gewoon voor mezelf. Toen ik zei dat ik het supercool zou vinden als anderen dit ook deden, dat dat ergens ook wel Joshua's motivatie was zei ze dat mensen dit toch elke dag doen, zoals zij en ik ook waren beginnen praten. Ze had een punt. Maar ik doe toch lekker verder.
Jeanne, je bent een inspiratie. Je gaat dit echt nooit lezen, I know, maar toch, merci! En nog eens sorry.
Met dank aan Sarah van Sarahzegthallo voor de afbeelding, leuke blog, leuke kaartjes, zeker checken dus!
zondag 6 juni 2010
06 06 2010. Marina. 52. Museum Voor Schone Kunsten.
06 06 2010. Marina. 52. Museum Voor Schone Kunsten.
Wegens slecht weer zocht ik onderdak in het Museum en ging naar deze tentoonstelling. Een aanrader, en ook meteen de laatste kans om het Museum te zien in deze staat, na de expo gaat het voor een tijdje dicht. De renovaties zullen ingrijpend zijn dus toch wel de moeite om nu nog even te gaan kijken.
Terug buiten zag in het waterige zonnetje Marina zitten. Ze praatte gezellig met Theo, en vond het ok om ook even met mij te babbelen. We hadden het over de blog, over mensen ontmoeten en hoe moeilijk contact leggen kan zijn.
Ik woon nu een jaar in de stad en merk hoe moeilijk het is om uit je eigen bekende kringetje te treden. Zelfs voor deze blog, de zenuwen die me telkens overvallen als ik een onbekende moet aanspreken blijven me parten spelen.
Maar we hadden het ook over hoe heerlijk Antwerpen eigenlijk is, een werelds dorp, met voor elk wat wils. We zijn allebei fans van de St.-Andries wijk, het is er gezellig, de mensen zijn er lief voor elkaar en het is de absolute favoriete plek van Marina, ze woont er ook en is echt fan. Een andere lievelingsplek zijn de kaaien, het is al geen verrassing meer. Ook de Vrijdagse markt, het St-Andries plaatsje en de Dageraadplaats zijn plaatsen waar ze graag komt. Ook Theo was enthousiast over de volkse St Andriesbuurt en Zurenborg, terecht eigenlijk.
Op zo'n druilerige dag als vandaag is het fijn om mensen zoals Theo en Marina tegen te komen, een vrolijke babbel en een fijn straaltje zonneschijn later wandelde ik over de Sinksenfoor. Ook altijd animo verzekerd.
Morgen een nieuwe week, met nieuwe onbekenden. I can hardly wait.
Wegens slecht weer zocht ik onderdak in het Museum en ging naar deze tentoonstelling. Een aanrader, en ook meteen de laatste kans om het Museum te zien in deze staat, na de expo gaat het voor een tijdje dicht. De renovaties zullen ingrijpend zijn dus toch wel de moeite om nu nog even te gaan kijken.
Terug buiten zag in het waterige zonnetje Marina zitten. Ze praatte gezellig met Theo, en vond het ok om ook even met mij te babbelen. We hadden het over de blog, over mensen ontmoeten en hoe moeilijk contact leggen kan zijn.
Ik woon nu een jaar in de stad en merk hoe moeilijk het is om uit je eigen bekende kringetje te treden. Zelfs voor deze blog, de zenuwen die me telkens overvallen als ik een onbekende moet aanspreken blijven me parten spelen.
Maar we hadden het ook over hoe heerlijk Antwerpen eigenlijk is, een werelds dorp, met voor elk wat wils. We zijn allebei fans van de St.-Andries wijk, het is er gezellig, de mensen zijn er lief voor elkaar en het is de absolute favoriete plek van Marina, ze woont er ook en is echt fan. Een andere lievelingsplek zijn de kaaien, het is al geen verrassing meer. Ook de Vrijdagse markt, het St-Andries plaatsje en de Dageraadplaats zijn plaatsen waar ze graag komt. Ook Theo was enthousiast over de volkse St Andriesbuurt en Zurenborg, terecht eigenlijk.
Op zo'n druilerige dag als vandaag is het fijn om mensen zoals Theo en Marina tegen te komen, een vrolijke babbel en een fijn straaltje zonneschijn later wandelde ik over de Sinksenfoor. Ook altijd animo verzekerd.
Morgen een nieuwe week, met nieuwe onbekenden. I can hardly wait.
04 06 2010. 05 06 2010.
Even is alles stil.
Ik wil deze blog doen, elke dag. Maar familie gaat voor op onbekenden. En daarom 2 dagen geen onbekenden.
Ik had er een hele goede reden voor. Ik hoop plechtig dat we dit niet meer meemaken.
L. Ik denk aan je.
Ik wil deze blog doen, elke dag. Maar familie gaat voor op onbekenden. En daarom 2 dagen geen onbekenden.
Ik had er een hele goede reden voor. Ik hoop plechtig dat we dit niet meer meemaken.
L. Ik denk aan je.
vrijdag 4 juni 2010
03 06 2010. Kristof. Park Spoor Noord
03 06 2010. Kristof. Park Spoor Noord
Kristof studeerde samen met zijn vriendin Céline in Park Spoor Noord voor een examen. Ze studeren allebei internationale betrekkingen, een ManaMa. Ze vormden een chique duo, de examenstress had duidelijk nog niet veel impact gehad. Ze gaan allebei voor een georganiseerde tweede zit, maar gaan daar relaxed mee om, dat lijkt mij de beste manier om voor examens te studeren, genoeg tijd nemen om te relativeren en van de zon te genieten is ook belangrijk!
We praatten over de blog, reizen, studeren en Antwerpen. Kristof houdt vooral van Centraal Amerika. Mexico en Nicaragua zijn zijn favoriete reisbestemmingen, hij gaat er graag opnieuw naartoe. Tijdens onze babbel bleek dat Kristof van Lier afkomstig is, daar heb ik ook familie dus we hadden meteen iets gemeenschappelijks. Grappig toch hoe makkelijk je iets vindt om over te praten...
Hij en Céline vinden de kaaien één van de mooiste plekken van de stad, net als Edith en mezelf dus, het wordt maar eens tijd dat de stad hier werk van maakt.
Kristof (en Céline uiteraard ook), ik wens je veel succes met de examens, volhouden he!
woensdag 2 juni 2010
02 06 2010 Edith. 28. Theaterplein.
02 06 2010 Edith. 28. Theaterplein.
Geïnspireerd door Maxim's favoriete plekje trok ik vandaag naar het Theaterplein. Edith zat samen met een vriendin te genieten van de laatste zonnestralen.
Alweer lichtjes nerveus -ik moet echt mijn zenuwen leren beheersen- sprak ik hen aan en Edith wilde meedoen. Fijn om nu al 2 onbekenden te ontmoeten die meteen mee willen doen, dat geeft me wel moed. Het meisje naast Edith is de vriendin (ik heb haar naam gemist, jammer) en ik voelde me een beetje vervelend om hen te storen, maar ze zagen er tof uit dus spijt heb ik er niet van.
Edith was heel vlot, ze begon meteen te kletsen over haar appartement (OP HET PLEIN ALLEZ)en haar droom om hogerop te geraken. 1 verdiep weliswaar, haar bovenbuurvrouw heeft voor quasi dezelfde huurprijs een duplex met terras. Edith vertelde geanimeerd over S., haar buurvrouw die misschien naar Knokke trekt voor een nieuwe baan bij een heel bekende kapper en haar (valse)hoop gaf op een nakende verhuis...
Of misschien wordt ze gewoon heel close met haar huisbazin en komt er een erfenis her way...De huisbazin blijkt een kranige dame op leeftijd die blijkbaar vastgoed queen van Antwerpen is, ik zou ook wel vriendjes met haar willen worden. Elk excuus voor thee met koekjes is goed voor mij, dames op leeftijd zijn daar ook altijd wel voor te vinden, nee? En als er dan nog vastgoed valt te rapen is het natuurlijk helemaal leuk.Haha, nee eigenlijk is het gewoon enorm knap dat zo'n dame nog helemaal zelf haar zaakjes kan regelen, chapeau!
De lievelingsplek van Edith is er toevallig ook 1 van de mijne. Aan het einde van de kaaien (voorbij Hangar 27) is er een leuk plekje met uitzicht over de Schelde, de haven en de stad. Je kan er aan de kaaien bbq'en, je kan er je auto kwijt, het is er altijd rustig en de plek ademt Antwerpen: haven, stad, water...
Ik hoop voor Edith en haar vriend dat het goed komt met het appartement/de duplex, hell wil wie nu niet een duplex met uitzicht op 1 van de mooiste pleinen van de stad?! Aan de andere kant lijkt het gras altijd groener, en woont ze nu toch ook maar lekker op het theaterplein, met een achtertuin waar je op zaterdag de fijnste markt van Antwerpen en ver daarbuiten vindt.
Merci Edith!
Abonneren op:
Posts (Atom)